De geschiedenis van de plek gaat terug naar het jaar 1920. De naam ‘Turmac’ ontstond uit de namen van de landen waar de toen verwerkte tabak vandaan kwam: Turkije en Macedonië. Nadat in 2008 de productie van sigaretten was gestopt, werd het historische gebouwencomplex verder ontwikkeld tot een openbaar toegankelijke culturele en bestuurlijke locatie. Ook de naam ‘Melangeursplein’ herinnert aan het industriële verleden: een melangeur was een vakman die verschillende soorten tabak samenvoegde tot specifieke mengsels.
Tegenwoordig vormt het plein de schakel tussen het stadhuis, de Turmac Cultuurfabriek, de binnenstad en het stationsgebied. Het plein heeft een open structuur dankzij drie grote plantenborders, zitgelegenheden en duidelijk uitgezette paden. De aangelegde afwateringslijn is daarbij een technisch noodzakelijk, maar qua vormgeving ook een onopvallend onderdeel van de verharde oppervlakken.
Heldere lijn tussen diverse oppervlakken
De ‘Mono-Fortis’ van de firma Richard Brink loopt in lange stroken recht over het plein. De goot loopt langs de overgangen tussen de roodbruine klinkers en de lichter gekleurde loop- en verblijfsruimtes. De goot blijft zichtbaar door zijn donkere en gelijkmatige uiterlijk, maar gaat toch elegant op in de lineaire indeling van de buitenruimte.
In totaal werden 66 gootsegmenten van elk één meter met een nominale breedte van DN 150 aangelegd. De goten hebben een breedte van 206 millimeter en een hoogte van 250 millimeter. Dankzij verkeersklasse E 600 is het systeem geschikt voor hoge belastingen op berijdbare oppervlakken en daarmee optimaal afgestemd op de eisen die ter plekke gelden.
Gootbehuizing en rooster in één component
Het voornaamste kenmerk van de ‘Mono-Fortis’ is zijn monolithische opbouw. De gootbehuizing en het rooster zijn niet als afzonderlijke onderdelen uitgevoerd, maar vormen één component van polymeerbeton. Zo ontstaat binnen de reguliere gootstreng een gesloten constructie waarop niet apart een rooster is aangebracht.
Het polymeerbetonnen materiaal heeft de stevigheid die vereist is voor zwaar belastbare gebieden, maar daarnaast een lager gewicht ten opzichte van materialen met een vergelijkbare stevigheid. Dit maakt de constructie geschikt voor belastbare lijnafwateringen en zorgt tevens voor een strak en uniform vormgegeven oppervlak.
De afzonderlijke gootsegmenten zijn met een veer-en-groef-systeem met elkaar verbonden. De gootstrengen zijn voorzien van een geïntegreerde rubberen afdichting die een waterdichte overgang creëert. Juist bij een afwateringslijn die uit veel elementen van één meter is samengesteld, vormt deze constructie-oplossing de basis voor een gesloten verbinding tussen de afzonderlijke segmenten.
Zandvangers vullen het systeem aan
Het water uit de gootlijn wordt opgenomen door vier extra zandvangers van polymeerbeton. Zij vormen de verbinding met de verdere afwatering. Aanvullend hierop maakte Richard Brink GmbH & Co. KG bijpassende gietijzeren designroosters van het type ‘Zippa’. Ook de zandvangers en roosters voldoen aan verkeersklasse E 600.
De ruim bemeten roosters van de zandvangers onderscheiden zich binnen het gootverloop zichtbaar van de monolithische elementen, maar blijven qua functie en vormgeving deel van dezelfde lijn. Op deze manier ontstaat er een uniform systeem van gootlichamen en de benodigde aansluitpunten.
De afwatering, met een totale lengte van 68 meter, vervult een centrale functie binnen het heringerichte pleinoppervlak. De monolithische constructie van de goten combineert een hoge belastbaarheid met een strakke uitstraling. Hierdoor past de zwaar belastbare afwatering perfect in een openbare ruimte die eer doet aan het industriële verleden van de plek en tegelijkertijd gemaakt is voor gebruik in de huidige tijd.
(ca. 4.500 tekens)
